កាលពីសម័យដើមជនជាតិឥណ្ឌា មិនបានចាប់អារម្មណ៍លាបល័ក្តក្រហមនៅលើថ្ងាសដូចសព្វ ថ្ងៃនេះទេ ។ ប៉ុន្តែក្រោយមកពេលសាសនាហិណ្ឌូចូលមកក្នុងសង្គមឥណ្ឌាពាក្យទូន្មាន របស់សាសនានេះ ដែលចាត់ទុកស្វាមី គឺជាអាទិទេពរបស់ស្ត្រីជាភរិយា តម្រូវឱ្យភរិយាផ្តល់ការគោរពយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ទើបមាន ការធ្វើនិមិត្តសញ្ញា ដើម្បីឱ្យដឹងថាស្ត្រីណាមានស្វាមីជាអាទិទេពរបស់ខ្លួនហើយស្ត្រីណា នៅមិនទាន់មាន ។ ស្ត្រីដែលមានម្ចាស់រួចហើយហាមបុរសផ្សេងមកក្រវែល ហើយនាងនឹងមិនអាចទៅបោកប្រាស់បុរសផ្សេង បានទេ ។ រីឯនិមិត្តសញ្ញានោះគឺការលាបក្រហមនៅលើថ្ងាស ភាសាឥណ្ឌាហៅថា ប៊ិនឌី ឬអ្នកខ្លះហៅថា ទិកៈ ប៉ុន្តែទិកៈភាគច្រើនសំដៅពណ៌ស ។
វាធ្វើអំពីលាមកគោ ដុតកម្ទេតឱ្យម៉ដ្ឋ (ការដែលគេយកលាមកគោមកប្រើ ព្រោះជនជាតិឥណ្ឌា ជឿថា គោជាជំនិះរបស់អាទិទេព ។ លាមកគោជាវត្ថុស្អាតបរិសុទ្ធ) លាយជាមួយល័ក្តពណ៌ក្រហមដែលបាន ពីឫសឈើ ។ ពេលលាបមិនមែននឹងចង់លាបក៏យកមកលាបនោះទេ គឺត្រូវលាបនៅចន្លោះក្រោមស្នាមវែក សក់ទើបត្រឹមត្រូវតាមក្បួនខ្នាតហើយពេលចាប់ផ្តើមលាប គឺនៅថ្ងៃរៀបការ ។ ប្រសិនបើមិនទាន់រៀបការទេ នឹងពុំមានស្ត្រីណាយកពណ៌ក្រហមមកលាបលើថ្ងាសលេងនោះទេ បើមិនដូច្នេះនឹងនៅព្រៅរហូតមិនខាន ។
ចំពោះលក្ខណៈរបស់ស្នាមពណ៌ក្រហមលើថ្ងាសនោះ ពីមុនគេគ្រាន់តែលាបៗធម្មតា លុះក្រោយ មកក៏មានចេញម៉ូដប្លែកៗដូចជារូបតំណក់ទឹក ឬជារូបព្រះអាទិត្យជាដើម ហើយចុងក្រោយក៏មានឈ្មួញ ផលិតជាបន្ទះស្អិត ឬស្ទិកគ័រពណ៌ក្រហមម៉ូដផ្សេងៗចេញមកលក់ងាយស្រួលប្រើ សម្រាប់ប្រើបិទនៅលើថ្ងាស របស់ស្ត្រី ។
ស្ត្រីដែលលាបពណ៌ក្រហមនៅលើថ្ងាសហើយនឹងត្រូវលាបជាប់រហូតអស់ មួយជីវិតគឺរហូតដល់ ស្វាមីរបស់ខ្លួនបាត់បង់ជីវិតទើបអាចលុបចេញបាន ហើយមុននឹងលុបចេញត្រូវដាក់ពាក្យទៅតុលាការ ដើម្បី សុំអនុញ្ញាតជាមុនមិនមែននឹងចង់ឈប់លាបក៏ឈប់លាបដោយខ្លួនឯងនោះ ទេ ។
No comments:
Post a Comment